Sinds afgelopen maandag loop ik stage in een verpleegtehuis op de revalidatieafdeling. Het is geregeld vanuit de universiteit. Ik had het veel slechter kunnen treffen, maar ik weet zeker óók heel wat beter. De stage is vooral bedoeld om professioneel gedrag op te bouwen, zelf te ondervinden hoe het werken met mensen is en een beeld te vormen hoe de zorg in elkaar zit.
Op de revalidatieafdeling waar ik ben ingedeeld zitten mensen die gevallen zijn en botten hebben gebroken of een prothese hebben gehad.(of mensen met COPD, CVA of kanker) Omdat ze thuis niet uitgebreide zorg hebben die op dat moment nodig is, worden ze tijdelijk (totdat ze volledig zijn gerevalideerd)in het verpleegtehuis opgenomen. Over het algemeen zijn het mensen die geestelijk nog helemaal in orde zijn en de leeftijden lopen van 50 tot in de 90. De mensen kunnen nog veel zelf en er is over het algemeen goed met ze te communiceren. Op de afdeling met dementerende bewoners, ook onderdeel van het verpleegtehuis waar andere mensen uit mijn jaar hun stage hebben is de situatie geheel het tegenovergestelde. Vandaar dat ik het slechter had kunnen treffen. 's ochtends help ik de mensen op de afdeling met uit bed komen, douchen en een enkeling met wassen en aankleden. Dan is er ontbijt voor de bewoners en tegen de tijd dat ze klaar zijn en allemaal weer op hun kamer zijn, een rondje zijn gaan lopen of in de huiskamer zitten is het koffiepauze en kunnen we even bijkomen van het getil en gepoets ;)Wassen is iets waar je even overheen moet. Verstand op nul en doen.
Dan hebben we een uurtje om wat met mensen te praten, dossiers in te kijken, te overleggen of opdrachten te maken en dan gaan alle stagiaires lunchen. Na onze lunch brengen we de mensen weer naar de huiskamer waar ze middag gaan eten. Het is gewoon sneu wat die mensen voor warm eten krijgen. Het liefste zou ik daar nog in de keuken gaan staan en iets voor die mensen maken! Na de maaltijd gaan de meeste mensen rusten en help je ze in bed. Met andere maak je een praatje. In het begin vond ik het best lastig om ergens over te beginnen of het gesprek met een bewoner op gang te houden, vandaag heb ik bijna 3 kwartier met 2 bewoonsters en later nog een bewoner zitten praten. Een van de twee vrouwen is een beetje dement maar vertelde heel leuk over van alles en nog wat en ook betrok ik de andere bewoonster bij het gesprek door af en toe wat te vragen. Het was best gezellig! Toen vertelde een van de twee over haar dochter die op 18-jarige leeftijd was overleden en vond ik het best wel lastig om te reageren, maar uiteindelijk ging ook dat goed!
Ik heb het prima naar mijn zin, dankzij leuke bewoners maar vooral ook door de leuke collega's. Toch merk ik dat de verpleging niet echt mijn vakgebied is. Laat mij maar wat meer met het ziektebeeld bezig zijn, gesprekjes hebben met patiënten en een behandeling opstellen! En ondanks dat ik in een veel moeilijkere situatie terecht had kunnen komen ben ik stiekem nog steeds wel een beetje jaloers op de mensen die in het kinderziekenhuis stage lopen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten