Het staat nog niet helemaal officieel zwart op wit en ja ook het huurcontract moet nog worden getekend maar over iets meer dan een weekje woon ik dan echt in Utrecht.
Alles is wel heel erg in een sneltreinvaart gegaan de laatste week.
Vanaf juni stuurde ik al reacties op kamernet. Nooit, echt geen enkele keer heb ik een reactie terug gehad. Zelfs niet met: sorry jij bent niet degene die we zoeken. Ik snap ook wel dat als er op 1 kamer 60 reacties worden gestuurd, je er niet op zit te wachten om iedereen een berichtje terug sturen, maar het maakte mij vrij wanhopig...
Alle kennissen, buren en collega's ingeschakeld om via via er achter te komen of er nog ergens een kamer vrij was. Maar ook dat leverde niets op. Toen verscheen daar, iets meer dan 2 weken geleden geloof ik een berichtje op facebook van Wijcher, iemand die bij mij op de middelbare school had gezeten. Er kwam een kamer vrij in zijn huis en wie het niet erg vond om met hem in een huis te wonen moest maar reageren. Heb ik gedaan dus en na wat vragen te hebben gestuurd, antwoorden te hebben gekregen en wat heen en weer gebeld te hebben ging ik gisteren even langs.
Het is een kamer bij een hospita en in eerste instantie schrok mij dat een beetje af omdat je op kamernet heel veel leest dat hospita's allemaal rare strenge regels hebben. Maar Wijcher wist me al een beetje te overtuigen door te zeggen dat ze hooguit een keer per maand thuis is. Gisteren kwam ik binnen en op een of andere manier klopte het. De hospita was er samen met haar vriend/latrelatie/kennis? en ze bleken beide ook geneeskunde te hebben gestudeerd. Ze waren geïnteresseerd en het praatte heel makkelijk. De eerste 3 kwartier hebben we het eigenlijk niet eens over de kamer gehad. Toen toch maar over de kamer begonnen en wat vragen gesteld en toen de kamer en de bijbehorende badkamer en keuken bekeken. Het is een klein maar fijn kamertje waar in past wat ik nodig heb en de keuken en badkamer deel ik dus met Wijcher.
Toen gewacht op Wijcher en gesproken over de landen die ze bezocht hebben en waar ze nu wonen. En weer leek het te kloppen aangezien ze allebei niet alleen arts, ze spreken allebei ook Frans en hij woont zelfs in Frankrijk.
Met een goed gevoel ging ik dus weer terug naar Den Haag en heb ik vandaag een mailtje gestuurd dat ik graag het contract wil tekenen :)
Helaas moeten er nu ook weer een heleboel extra dingen geregeld worden zoals uit en inschrijving van gemeente, verandering van stufi, bedenken wat ik nodig heb en het kopen van spullen. Blijft toch een beetje spannend maar ik ben echt superblij en voel me echt een grote bokfont ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten