oppassen

Met een: "Wij mogen nog opblijven" werd ik een half uurtje geleden begroet.
Ik pas nu al zo'n jaar bij deze familie op. Vier kinderen. de oudste, een jongen is zes, dan volgen twee meisjes van vijf en vier en de jongste is twee. Het zijn schatten, en het is tot nu toe wel de fijnste famillie waar ik heb mogen oppassen. Maargoed. de drie oudsten mochten nog even opblijven. Het meisje van vier liep me vrievol in de armen met een luid: tante Anne-Bibi. Want tja dat is wat ik sinds een half jaar voor ze ben: een tante Anne-Bibi. Ik vind het super leuk dat ze me zo noemen. Al is het wel wat minder als ze drie keer per dag langs je huis fietsen en je hebt je ramen open staan en je dan drie keer per dag heel hard over de laan hoort: TANTE ANNE-BIBI.
ach...
Ik vind het helemaal niet vervelend als ze nog wakker zijn. Lekker een verhaaltje voorlezen... en nog een, en nog een en nou nog ééntje dan... Ik moet soms tegen mezelf zeggen: het is nu klaar. Ik vind het veel te leuk om te doen. Als ik dan zeg: tijd om te gaan slapen krijg ik natuurlijk een volmondig nee te horen. Het helpt altijd om te zeggen: jullie hoeven ook niet te gaan slápen, gewoon in je bedje liggen en nog even een boekje kijken mag ook. Dan is er altijd wel eentje die opstaat, en de rest volgt vanzelf.
Iedereen zn bed in. De meisjes, de bijdehandjes willen natuurlijk nog met hun barbies spelen en hebben totaal geen zin om al te gaan slapen. De oudste is al bezig met zn boek. Ach denk ik, dat kan nog wel even, als jullie maar wel stil zijn. Het kleine lampje gaat aan en de deur gaat op een kiertje. Dan hoor ik heel zachtjes: tante Anne-Bibi. Het is de jongste die nog even zijn verhaaltje kwijt wil. "Ik ga morgen naar school" verteld hij mij. "En papa en mama komen me dan ophalen," zegt hij met een zucht. "Stoer hoor" zeg ik tegen hem, ga maar lekker slapen voor morgen!"Als ik nog geen twee tellen beneden ben hoor ik gekibbel. Eigenlijk is het heel schattig om twee lieve meisjes stemmen te horen die nare dingen tegen elkaar proberen te zeggen. 'jij bent niet aardig' en 'jij hebt een stomme deken' hoor ik van boven komen. Maar dan vliegen ze elkaar in de haren en besluit ik om toch maar in te grijpen. Geen goed idee die barbies... Ik pak ze af en zeg dat ze in bed moeten gaan liggen. Twee paar ondeugende ogen kijken me aan. "Jamaar zij" "Niks de jamaar... het is klaar nu" Ik zit nu weer beneden en het is stil.
Oppassen is alleen leuk als ze in bed liggen en ik met tv-kijken geld kan verdienen, heb ik weleens gehoord. Natuurlijk is het lekker makkelijk, maar het is ook heel leuk, misschien wel leuker als ze wakker zijn. Al is het met zn vieren wel wat veel overdag, voor een vijftien jarig meisje als ik... Uit elke appel een hap en een antieke vaas in stukken. Tja dan is het wat minder. Maar ze zijn ook zo lief, zo grappig en het is zo stil zonder hun op de laan... En ik zou het voor geen goud willen missen.
Je maakt zoveel leuke dingen mee, en van de mindere leer je. Ik heb respect voor de ouders, dat ze deze bengeltjes zo goed kunnen opvoeden. Ze liefde en allemaal evenveel aandacht kunnen geven. Ze houden zelfs nog tijd voor elkaar over, om samen leuke dingen te doen.(daarom zit ik hier;-)) Zo wil ik dat later ook.
Ik kan me ook niet voorstellen dat er kinderen zijn die worden mishandeld, uitgescholden of verwaarloosd. Waarom kies je er dan voor om ouder te worden? Zo kom ik 's ochtends bij school, wel eens een vader tegen met een jongen en een meisje. Laatst viel het jongetje omdat hij een te scherpe bocht nam. Die vader schreeuwt naar het jongetje: "wat doe jij nu weer." Het jongetje in tranen door zijn val en de vader nog bozer omdat hij geen antwoord geeft. Hierop probeert het meisje uit te leggen wat er gebeurde. "houdt je bek en fiets maar door" roept de vader, waarna hij het jongetje van de grond plukt en op zijn fiets zet. "zo klaar, over, fietsen maar weer en de volgende keer beter uitkijken" zegt hij nors.
Afschuwelijk vond ik om dat te zien, zo ga je niet met je kinderen om.
Zo wil ik dus later NIET zijn als moeder.
mmm maar laat me eerst nog maar even oppassen bij deze (b)engeltjes.

Met vriendelijke groet,
Tante Anne-Bibi