Gedichten

ik houd van gedichten. Ik vind het leuk om die van andere te lezen en ook om ze zelf te maken. Dat laatste probeer ik althans. Gedichtjes ontstaan vanuit een gevoel denk ik. Ze komen zomaar op, je kan niet even gaan zitten om een gedichtje te maken.
Er zijn veel verschillende gedichtjes. Soms rijmen ze, soms klinken ze mooi, soms spreken ze je aan en soms heb je ook geen idee waar het over gaat. Ik vind dat er veel gevoel in een gedicht moet zitten, maar dat je nog wel enig idee moet hebben waar het over gaat. Of in ieder geval een idee kan vormen.
Ik zal af en toe een zelfgemaakt gedichtje plaatsen, of iets van iemand anders wat me aanspreekt.
Bij deze een zelfgemaakt gedichtje.

Ik heb dit gedichtje gemaakt naar aanleiding van het boek: Dochter, van Ishbel moore. Het boek gaat over een meisje met een moeder die Alzheimer heeft. Alzheimer is een hele extreme vorm van dementie. Het is echt verschrikkelijk.
Ik heb in het gedichtje zo goed mogelijk de dingen proberen te beschrijven/omvatten.

Over jouw moeder...

Je ziet je moeder lopen,
Maar eigenlijk is het dr niet

Want dat wat ze uitstraalt
is niets meer dan verdriet

Haar ogen kijken somber
haar mondhoeken hangen laag

Praten lukt niet meer
lopen gaat heel traag

Ze is je naam vergeten
En het lijkt alsof ze je niet meer kent

Maar ergens heel diep van binnen
weet ze nog best wel wie je bent.

Ze kan er zo boos om worden,
dat ze niets meer kan zeggen

En alles wat ze voelt
niet meer uit kan leggen.

steeds vergeet ze weer iets
het doet haar zoveel zeer.

Ze gaat er gewoon kapot aan
Elke dag een beetje meer.